KONCERT SOLOWY

W partii sola obok materiału tematycznego wprowadzany jest nowy materiał oraz figury o charakterze popisowym. Ponadto w całym utworze stosowane są najrozmaitsze kombinacje w realizacji materiału tematycznego przy współudziale solo i tutti. Początkowo koncerty solowe pisane były na skrzypce i orkiestrę. Ale dość szybko powstały koncerty na inne instrumenty — klawesyn (J. S. Bach), organy (G. F. Handel), flet (J. J. Quantz), a synowie Bacha (C. Ph. E. Bach oraz J. Ch. Bach) zapoczątkowali rozwój koncertu fortepianowego. Koncerty klawesynowe były początkowo przeniesieniem na grunt klawe­synu koncertu skrzypcowego. Koncerty klawesynowe J. S. Bacha — pra­wie wszystkie — są transkrypcjami koncertów skrzypcowych.

ETIUDA

Należy do utworów specjalnie podkreślających stronę techniczno-wyko- nawczą kompozycji. Wyróżniamy etiudy: o wybitnie ćwiczeniowym charakterze, które mają cel czysto peda­gogiczny (np. ćwiczenia C. Czernego),  o charakterze artystycznym (F. Chopina, F. Liszta, kaprysy N. Pa­ganiniego, H. Wieniawskiego).Najważniejsze problemy techniczne etiudy to:ruch figuracyjny melodyczny lub harmoniczny,  gra dwudźwiękami i akordami, wykorzystanie ozdobników,  wprowadzenie specjalnego palcowania, doskonalenie gry w szybkich tempach, kombinacje różnych rytmów,  różne rodzaje artykulacji.Oczywiście problemy te często nakładają się na siebie, np. palcowanie jest kwestią podstawową w każdym typie etiudy, oba rodzaje figuracji nierozerwalnie wiążą się z biegłością itp.

Jak skutecznie się zrelaksować?

Skuteczne relaksowanie w większej mierze uzależnione jest od stopnia ulubionych form na przykład muzycznych. Niektóre osoby preferują wyjście do kina na dobry film, być może na komedię romantyczną albo zwyczajną komedię. Są też osoby, które nie wyobrażają sobie relaksowania się bez muzyki. Doskonałym przykładem jest chillout, który wyznacza muzykę relaksacyjną. Oczywiście niektóre osoby zdecydowanie lepiej się odprężają mając do swojej dyspozycji wystawy sztuk. Z pewnością sztuka na przykład obrazy, pejzaże, portrety, piękno sztuki malowania, rzeźbienia czy tworzenia może okazać się sposobem na problem z relaksowaniem. Na pewno można również wziąć pod uwagę sztukę filmową. Zdecydowanie częściej pod tym względem wykorzystywany pozostaje sposób relaksowania się względem muzyki. Wyciszająca muzyka, chwila spędzona na kanapie, czy na spacerze, gdzie pogoda tylko sprzyja, staje się doskonałą propozycją uspokojenia swoich myśli, nerwów. Oczywiście sztuka jest bardzo przydatna w związku z relaksowaniem, warto z niej skorzystać.

Praca to nie wszystko a co z odpoczynkiem

Obecnie jest bardzo dużo rozrywek na świecie. Człowiek może się odprężyć, pójść na przykład do kina na jakiś relaksacyjny seans. Dawniej nie było za wiele możliwości, teraz jeśli ma się przede wszystkim pieniądze można się bawić na tysiące sposobów. Warto się zastanowić czy człowiek potrafi wykorzystać tą wygodę. Mianowicie ostatnimi czasy praca staję się głównym zajęciem człowieka. Przestaję zauważać co się dzieję dookoła, życie zawodowe prosperuję na najwyższym poziomie. Czasem trzeba przystanąć i zastanowić się nad swoją wegetacją. Nie wolno w taki sposób się zachowywać, jest czas na pracę, zarabianie grosza lecz także na przyjemności. Należy uważać, aby pewnego dnia nie obudzić się i zdać sobie sprawę, że nie ma się żadnych wartościowych wspomnień. Zaleca się pielęgnować swoje funkcjonowanie, aby nie żałować, że zmarnowało się lata, było tyle możliwości a nie umiało się z tego skorzystać. Odpowiednim krokiem jest brać z dzisiejszych czasów to co najlepsze, aby w przyszłości niczego nie żałować.

TWORZENIE NASTROJOWYCH UTWORÓW

W impresjonizmie punkt ciężkości w muzyce programowej przesuwa się na tworzenie nastrojowych obrazów (np. C. Debussy’ego Popołudnie Fauna, Obrazy — tryptyk symfoniczny). Ich budowa zmierza w kierunku uproszczenia struktury i stosowania niekiedy nawet układu typu suito- wego. Podstawową techniką jest ewolucjonizm szczególnego rodzaju, opierający się na wysnuwaniu wartości kolorystycznych z zazwyczaj pro­stego materiału tematycznego. Rozwój poematu symfonicznego był ściśle związany z rozwojem techniki orkiestrowej (poszerzenie aparatu orkie­strowego, zmiany w sposobie dysponowania poszczególnymi instrumen­tami i ich grupami, a zwłaszcza wykorzystanie możliwości kolorystycznych tkwiących w poszczególnych instrumentach i ich grupach).

SONAT DWUDZIESTOWIECZNA

Mahler głosy wprowadza w finałach, niekiedy w ustępach środkowych. W VIII Symfonii, z uwagi na ogromny aparat wykonawczy zwanej Symfonią tysiąca, chór i  soliści wykorzystani są od początku. Pojawienie się tekstu w symfonii wokalno-instrumentalnej ma zwykle jakieś podłoże ideologiczne, tekst niesie ze sobą określone treści. Stąd symfonię wokalno-instrumentalną można uznać za rodzaj symfonii programowej.Sonata dwudziestowieczna uprawiana jest na gruncie muzyki solowej, kameralnej oraz symfonicznej i reprezentowana przede wszystkim przez twórczość kompozytorów należących do kierunku zwanego neoklasycy- zmem (S. Prokofiew, I. Strawiński, B. Bartok, P. Hindemith, G. Bace­wicz, M. Spisak, W. Lutosławski we wczesnym okresie).

NOWE ZJAWISKA

Nowymi zjawiskami są: Wpływ liryki:  u F. Schuberta zaznacza się niekiedy wpływ pieśni poprzez liryczną melodykę, np. Sonata A-dur op. 120,   w sonatach F. Chopina widać wpływ liryki instrumentalnej z czyn­nikiem kantylenowym jako nadrzędnym, np. II temat Sonaty h-moll wykazuje pokrewieństwo z melodyką nokturnów,u R. Schumanna oddziaływanie liryki przejawia się w wyodrębnianiu poszczególnych płaszczyzn przebiegu jakby na wzór form miniatu­rowych. Każda z nich stanowi zaokrągloną całość, np. Sonata fis- -moll op. 11.Zmiana charakteru poszczególnych części:  scherzo w muzyce romantycznej często występuje jako ustęp drugi; cechuje je dynamiczny charakter (np. w sonatach Chopina) — nie jest zatem miejscem odprężenia, jak w sonacie klasycznej (początek tej zmiany już u L. van Beethovena); zwiększa swoje rozmiary, ogól­nie zachowuje układ ABA.

ZMIANY W OSTATNIM OGNIWIE FORMY

Stąd zmiany w ostatnim ogniwie formy. Oba tematy występują w tonacji zasadniczej lub tonacjach jednoimiennych. Zdarza się także inaczej, np. temat II rozpoczyna się w dowolnej tonacji,w dalszym jednak ciągu przechodzi do tonacji zasadniczej. Temat l, II oraz łącznik mogą ulegać pewnym przeobrażeniom (np. przez zmianę akompaniamentu). W skrajnych przypadkach zmiany doprowadzają do powstania zupełnie nowego materiału tematycznego.Często wystąpienie repryzy przygotowane bywa łącznikiem. Repryzy ma­ją na ogół wyraźne rozpoczęcie, ale istnieją też takie, które pojawiają się niespodziewanie (zwłaszcza w muzyce kameralnej). Nieregularne repryzy opuszczają temat główny; wówczas występuje on w kodzie.

Teatr – czyli sztuka na wyciągnięcie ręki

Aktor teatralny i kinowy to nie to samo, twierdzą miłośnicy sztuk teatralnych. Podczas kręcenia filmu, aktor może swoje kwestie powtarzać dziesiątki razy, aż do uzyskania najlepszego efektu. W teatrze, sztuka rozgrywa się na żywo, na oczach widzów, a aktorzy muszą być maksymalnie skupieni przez cały spektakl, tutaj powtórek tekstów nie może być. Aktorzy teatralni znakomicie sprawdzają się na ekranie – aktor kinowy nie zawsze poradzi sobie na teatralnej scenie. Aktor kinowy nie musi uczyć się od razu wszystkich kwestii na pamięć, wystarczy, jak będzie to robić partiami na potrzeby konkretnych kręconych scen, aktor teatralny musi znać całość tekstu aby móc wystąpić podczas spektaklu. Wielu widzów preferuje sztuki teatralne, podczas spektaklu widzowie niemal wczuwają się w poszczególne role, oddziaływanie filmu na widzów jest zupełnie inne. Filmowe efekty potrafią zrobić na widzach ogromne wrażenie, nawet nieźle przestraszyć, ale i tak wiemy, że to wszystko jest na ekranie, czyli w pewnej odległości od nas. Sztuka teatralna rozgrywa się na wyciągnięcie ręki – aktorzy są blisko nas, czujemy ich oddech, widzimy pot, zmęczenie, mimikę twarzy – nie ma tej sztuczności, jaka jest na ekranie kinowym. Wszystko się dzieje tu i teraz.